Olá a todos!

Pequena compilação de fotos da minha primeira viagem ao estrangeiro que, claro, foi à Galiza, onde um Minhoto se sente sempre em casa!

Que belíssima cidade tendes vós, camaradas!

Abraço. E certamente voltarei!

Ola! A miña moza está buscando traballo de laboratorio no sector da acuicultura
Ten un Grao en Bioloxía e un Máster en Acuicultura
Traballou con contrato de prácticas como técnica de control de calidade nunha planta de rodaballo e linguado

Agradeceriamos moito calquera pista sobre empresas que saibades que están a contratar agora mesmo
A nosa preferencia sería pola costa atlántica, pero válenos calquera opción, tanto dentro como fóra de Galicia

Moitas grazas por adiantado!

Allariz, Galícia

O meme é de @mamansio_ en instagram

Un substack ao que estou suscrito publicou esto hoxe, está guai se lle queredes botar unha ollada.

Non sei se xa se comentou neste sub sobre a Editorial Yisus pero quería darlle difusión para poder apoiar iniciativas coma esta que dan maior presencia á nosa lingua.

Deixo unha entrevista recente a quen deu vida á editorial, por se a queredes escoitar.

https://youtu.be/Q_ydH7u75jU

Quero ir visitar as termas de Bande esta fin de semana, pero sei que ás veces o río baixa moi cheo e non se poden aproveitar as termas. Alguén sabe como están agora?

O novo tema da banda de Carballo.

Ola, fixen unha app para Android para aprender galego co meu fillo, xa que vivimos fora da terra.

Ten tarxetas de vocabulario, tests ( sobre todo o de colocar o pronome é o que mais partido lle sacamos)

Sen expectativas... moi de andar por casa, non ten anuncios nin saco nada con ela.

Comparto a ver que vos parece

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.cards.galician

Provavelmente este vídeo já é velho,o mas achei-o muito engraçado!

Hola :)

Somos portugueses e vamos ficar em Ourense para ver o eclipse total no dia 12 de Agosto! Super contentes por visitar os nossos vizinhos galegos :)

Como não conheço a zona, podem dizer-me quais os melhores sítios para ver o eclipse a 100%?

O anfitrião da casa onde vamos ficar sugeriu o Parque Botânico de Montealegre, mas aí estará a 99%. Queríamos mesmo ir para um sítio a 100%. Pelo que vi no Google Maps, ainda vamos ter de andar de carro mais uns 40-60 minutos, mas sem problema algum.

Muito obrigada desde já!

Ela acaba de enviar un correo, un anaco da súa alma condensada en palabras que pesan máis que o chumbo. Ao outro lado da pantalla, o silencio vese interrompido polo leve son da notificación, que Manoel agarda. El é quen recibe esas confesións, a testemuña que axuda a soster o peso de recordos que non lle pertencen, pero que entende como propios.

​Manoel le as palabras no seu correo e sente o frío dese cuarto na súa propia pel. "Xa lin o texto que mandaches". E unha vez lido, ​déixase caer relaxado no sofá. Sente un respecto profundo por esa muller que hoxe lle confía o seu pasado. Escribe, con coidado, sabendo que as súas palabras deben ser agora o vento que ela tanto necesita.

El sabe que as imaxes que ela describiu, esas paredes negras pola humidade, non son só arquitectura, senón losas na súa memoria.

​Coa paciencia do que sabe que as feridas da alma non pechan cunha simple tirita, Manoel respóndelle con firmeza e tenrura:

​"Penso que tes que abrir as fiestras de par en par para que o vento atravese ese espazo, ese cuarto no que aínda sofres… "

​Ela le a mensaxe de Manoel e suspira. Durante tempo pensou que abrir as ventás era para poder respirar, pero agora entende o que el quere dicir. Non abonda con deixar entrar o aire; hai que deixar que o vento leve o arrecendo a mofo e a tristeza acumulada.

Ela lendo as súas palabras de acougo, recorda véndose nesa habitación onde na mente dela, o tempo non corre, senón que se estanca. Vese a si mesma sendo nena, atrapada nese cuarto frío onde a humidade non era só unha mancha no teito, senón un sentimento. Recorda aquel cuarto de paredes negras que pintaba cada verán, nun intento inútil de borrar o rastro da dor. Pero a dor, teimuda, filtrábase de novo, aferrándose ao ladrillo.

​Alí estaba ela, deitada sobre a manta dunha cama perfectamente feita, fuxindo do mundo, metendo a cabeza baixo dun coxín. O único fío que a mantiña conectada á cordura era un casete enchufado á corrente. O xiro constante da cinta era o seu mantra. A través duns auriculares de diadema de cor laranxa, a música de Los Secretos resoaba a todo volume, creando un muro de son que impedía a entrada de calquera pensamento. Alí, nesa burbulla de melodías tristes pero protectoras, deixábase adormecer para non ter que sentir as catro paredes que a rodeaban.

​A muller adulta mira as súas mans e logo a pantalla. A nena do casete e os auriculares laranxas segue alí, pero hoxe, grazas a ese intercambio de mensaxes, a fiestra está un pouco máis aberta. O vento comeza, por fin, a mover as cortinas dese cuarto que xa non ten por que ser unha condena.