Je hebt al twee tornado's op een los vel papier getekend. O, maar laten we even er een derde maken. Ziet hij niet beter uit dan de twee anderen?

Is die pen daar trouwens goed? Je besluit om hij te proberen. "Klik klik klik", maakt hij. Leuk.

Nu teken je een vierkant. Wat een mooie vierkant! Laten er we meer tekenen.

Maar wat is dat in je zak? Een haarelastiekje?

"Ja, natuurlijk", je zegt tussen twee "mhm's" om te tonen dat je nog steeds luistert.

Intussen speel je met het elastiekje. Je draait een, twee, drie rondjes rond je vinger. Je maakt er een acht mee.

Je verveelt je zo!

Herken je deze tentoonstellingen? Firato was een tweejarlijkse tentoonstelling die zich vooral met videoapparatuur en audioapparatuur bezighield. Er waren onder andere video games, de compact cassette, compact disk, teletekst en zelfs de kleurentelevisie werd hier in 1967 geïntroduceerd.
Firato werd bedacht door Henk Kazemier en werd voor het eerste in 1950 gehouden. Deze evenement vond plaats in de Bellevue theater.
De beste evenementen gebeurden rond de jaren 80, en in die decennium werd de cd uitgebracht. De tentoonstelling van 1988 had ongeveer 300,000 bezoekers!

Later hernoemde Firato zich. Het kreeg de naam @ motion en richtte zich vooral op computers en het internet. Ze verwachtten veel bezoekers nog, maar slechts de helft van de verwachtte aantal mensen kwamen.
In 1998 hield Firato zijn laatste evenement. Deze keer onder de originele naam.

Ik nam vroeger heel veel foto's op op mijn 2DS. De meeste waren van enorm lage kwaliteit want de verlichting van mijn huis was erg donker, en ik kon mijn handen nauwelijks stilhouden. Ik nam zelfs foto's op van een ouder toen hij zijn tablet aan het gebruiken was; volgens mij wistte hij niet dat ik de foto opnam, maar ik kan het niet met honderd procent zekerheid zeggen.
Hoe dan ook, ik gebruikte die foto als een gezicht in dit spelletje! En ook een paar van mijzelf en mijn broer. Maar volgens mij kon je allerlei soorten foto's gebruiken.

Dit spelletje was,denk ik, op alle 3DS's geinstalleerd. Ik heb een vage herinnering van hoe als mensen in de achtergrond van jouw level liepen, dat dat meerdere vijanden liet verschijnen. Verder waren er een paar baasgevechten en soms kregen deze gezichten afros.

​

Eergisteren heb ik "Wings of Desire" gekeken, een film van de Duitse regisseur Wim Wenders. Het is een vrij poëtische film dat thema’s behandelt als emoties, eenzaamheid en de ‘geest’ van steden en levens, gekenmerkt door passies, vreugde en lijden.

Waarom gebruiken we hier geen parasols meer? Niet diegene op terassen, maar degene die kleiner zijn, zoals paraplu's?

Ik was vandaag heel blij dat er nog een paraplu lag in mijn tas, toen ik lang in de volle zon moest lopen.

Zag ik belachelijk uit? Misschien. Maar ik haat de hitte te veel om me daarover zorgen te maken... En er bestaan paraplu's die ook parasols zijn!

Een paar dagen geleden zat ik buiten op mijn 2DS te spelen en nadat ik klaar was, realiseerde ik me dat ik een foto van de zonsondergang kon proberen te nemen; nou ja, de zon was helaas niet echt meer zichtbaar, maar wat ziet de oude camera van de 2DS bijzonder uit. De kwaliteit ervan is natuurlijk niet ontzettend goed, maar het is ook niet slecht. Wel een beetje donker en 'fuzzy'. Ik keek ook door mijn oude gallerij en er waren veel foto's met donkere lichten en knuffels in de achtergrond. Ze zagen er bijna een beetje eng uit omdat de licht van mijn oude kamer zo donker was. En je kan niet eens raden wat de knuffels zijn omdat de foto's zo fuzzy zijn.

Ik schrok bijna toen ik een foto opnam, want het geluid van mijn camera is een kat die miauwt. Die was zo luid! Je kunt het geluid ook het blaffen van een hond maken.

Vanavond heb ik naar een mooie film gekeken en daarover zal ik morgen praten.Ik heb ook pizza gegeten met mijn ouders en we hebben met elkaar gepraat. Morgen ben ik van plan om een fietstocht te maken. Dat was het voor vandaag. Een korte tekst omdat de laatste week best vermoeiend is geweest.

Vandaag liep ik ergens heen en ik deed alsof ik precies wist waar ik naartoe ging. Dat is een handige vaardigheid, vooral als je eigenlijk geen idee hebt.

Mijn gezicht zei: rustig, professioneel, alles onder controle. Mijn hoofd zei: waar zijn we? Waarom lopen we deze kant op? Is dit een gang of een beslissing?

Ik bleef gewoon lopen, want stoppen zou te veel informatie geven aan de omgeving. Soms moet je lichaam zelfvertrouwen uitstralen terwijl je brein nog de kaart probeert te laden.

Toen zag ik iemand anders lopen en ik volgde die persoon een beetje. Niet echt. Gewoon toevallig dezelfde richting. Heel normaal. Absoluut geen strategie.

Uiteindelijk kwam ik ergens terecht. Niet precies waar ik moest zijn, maar ook niet volledig verkeerd.

Dat voelde als winst.

Vandaag is een heel vreemde dag; ik voel alsof ik iets heb om over te schrijven, maar ik kan het niet echt niet herinneren! Maar soms gaat het zo, hé? De laatste tijd heb ik niet heel veel goede ideeën gehad, maar ik werk steeds op een lijstje van onderwerpen.

We hebben vandaag het nieuws gehoord dat mijn favoriet gollega gaat vertrekken. Hij heeft ontslag genomen, omdat hij iets beter heeft gevonden. Ik ben blij voor hem! Maar wat jammer voor ons. Hij is volwassenen en zo lief, we zullen hem missen!

Vandaag stond ik voor een automatische deur. Normaal is dat geen spannend moment. Je loopt ernaartoe, de deur gaat open, je loopt verder. Simpel systeem.

Maar deze deur had blijkbaar vragen.

Ik stond ervoor en de deur bleef dicht. Ik deed een klein stapje naar links. Niets. Een stapje naar rechts. Ook niets.

Toen kwam er iemand anders aan. De deur ging meteen open, alsof ze elkaar persoonlijk kenden.

Ik liep snel mee naar binnen, met de waardigheid van iemand die net door een gebouw is afgewezen.

Niemand zei iets. Dat was misschien het ergste.

Mijn haar is heel lang, en ook heel dik. En als ik in een zwembad ga zwemmen, wordt het een beetje 'zouterig' van het water. En wie houdt er van zout? Zweefvliegen? Ja - bijen? zeker - wespen? natuurlijk! Het klonk als een gewone vliegje, maar dan zag mijn broer het in mijn haar en het was inderdaad een wesp. De wesp zat zo vast dat hij bijna niet kon bewegen; maar ik kon zijn vleugels constant horen.
Ik heb geen idee of hij mij had geprobeerd te steken, maar ik raakte hem even met mijn vinger en ik vermoed dat hij dat niet heel aangenaam vond. Wat ik hierna deed was een beetje brutaal want ik moest hem doden; als hij ontsnapte, zou hij heel boos zijn. Af en toe komen wespen achter mij aan, zelfs als ik de deur achter mij sluit. Dan zie ik ze tegen het raam ervan vliegen.
Ik moest namelijk de wesp met mijn hemd drukken. En daarna moest ik hem uit mijn haar trekken. Geen prettige uitzicht, maar het was wel noodzakelijk!

We hebben veel wespennesten in de buurt, en ook in het bos achter ons huis. Sommige hiervan liggen op de grond (bijna!) en ik heb een paar ouderen verzameld en in mijn tent gestopt. Toen het herfst wordt en de bladeren gaan dood, kun je goed zien waar de nesten hangen

​

Afgezien van het uiterlijk lijken mijn huidige dagelijkse schoenen nog steeds stevig en draagbaar te zijn. Deze aankoop van bijna drie jaar geleden was ongetwijfeld de moeite waard! En destijds heb ik er trouwens niet zo veel geld voor betaald. Ze waren redelijk voordelig, maar zeker niet goedkoop!

Soms maak je een plan en voelt het alsof dat de officiële versie van de dag is.

Je hebt iets in je hoofd. Zo gaat het worden. Niet per se spectaculair, maar wel duidelijk.

En dan gebeurt er iets.

Het weer werkt niet mee. Iemand zegt af. Je energie is anders dan verwacht. Of de dag zelf besluit gewoon een andere richting op te gaan.

Eerst vind ik dat soms irritant.

Mijn hoofd houdt van plannen. Zelfs kleine plannen kunnen ineens belangrijk voelen als ik ze al in mijn hoofd heb gebouwd.

Maar soms blijkt plan B eigenlijk beter te zijn.

Rustiger. Simpeler. Minder gedoe. Meer passend bij hoe de dag echt voelt.

Dan denk ik achteraf: misschien hoefde plan A helemaal niet zo hard te winnen.

Soms is het beste plan niet het plan dat je had bedacht, maar het plan dat uiteindelijk beter bij je past.

Tot morgen!

Elk jaar kom ik meer en meer vreemde insecten tegen. Vorig jaar vond ik een heleboel vreemde rupsen, dit jaar zijn er heel weinig rupsen. Ik vermoed dat de vogels veel ervan opeten, want er zijn dit jaar veel meer vogels dan normaal. Ècht veel.
Vorig jaar vond ik een soort roze rups en helaas had ik geen camera mee. Hij voelde zo 'hard' als een steen en zijn hoofd kon zich verbergen binnen z'n eigen lichaam. Ik heb hem natuurlijk niet met mijn vingers geraakt, maar wel met een stokje. En wanneer ik deze vreemde dingen zie, vraag ik me vaak af wat ze eigenlijk heten. Soms zijn deze dingetjes heel moeilijk om te vinden.
Ik heb gezien dat dingen als ChatGPT hen snel kunnen opzoeken en dat is erg leuk. En ook heel snel. Verder heb ik een soort encyclopedie van insecten die hier in de buurt wonen.

Ben jij ooit een heel vreemde insect tegengekomen waarvan je de naam niet wistte? Laat het me vooral weten!

​

De schoenen die ik nu draag, zijn bijna drie jaar oud en ik heb ze vrijwel dagelijks gedragen. Ik heb er zeker heel veel kilometers mee gelopen. Ze hebben me naar zoveel plekken vergezeld, zelfs op vakantie. Het ligt dus voor de hand dat ze nu zo versleten zijn.

Soms heb je geen groot vertrouwen nodig.

Geen enorme zekerheid, geen perfect plan, geen duidelijk bewijs dat alles precies goed zal gaan.

Soms is een klein beetje vertrouwen al genoeg.

Het soort vertrouwen dat niet roept, maar gewoon rustig aanwezig is. Een gevoel dat zegt: misschien weet ik nog niet alles, maar ik kan wel verder.

Ik vind dat fijn.

Want meestal is het leven niet helemaal duidelijk. Er zijn dingen die nog open zijn. Plannen die nog kunnen veranderen. Vragen die nog geen antwoord hebben.

Maar toch hoef ik niet altijd te wachten tot alles zeker is.

Soms kan ik gewoon de volgende kleine stap zetten.

Niet omdat ik alles onder controle heb, maar omdat ik genoeg vertrouwen heb voor vandaag.

En vandaag is soms precies genoeg.

Ik heb nieuwe schoenen nodig, want de schoenen die ik dagelijks draag, beginnen slijtage te vertonen, wat jammer is. Ik weet al welk soort schoenen ik zou kiezen. De uitdaging is om de juiste maat te vinden. Daarom denk ik dat ik me ga richten op een of twee merken die ik goed ken en waarop ik kan vertrouwen.

Ik en een vriend zijn onlangs begonnen met een soort pistol-only run in het spelletje Left 4 Dead 2 begonnen. Er is geen achievement voor, maar we dachten dat het erg grappig zou zijn, en dat is het ook! Toen ik jong was probeerde ik vaak mezelf uit te dagen als ik iets speelde; ik wilde vaak de moeilijkste mode van iets proberen en om eerlijk te zijn, ik was toen veel beter met het spelen van games dan nu!
Één spelletje die ik nog op een hoge moeilijkheid kan spelen is Terraria. Ik vind dat het heel goed bij dit spelletje past, en als je op Master Mode speelt, krijg je leuke items. Dat is prima; maar tijdens iets zoals deze pistol-only runs, krijg je er niets van terug, behalve soms een spannende avontuur.

Tegenwoordig speel ik niet vaak op hogere moeilijkheden, vooral omdat ik nu niet heel veel tijd heb om te spelen. De laatste twee jaar heb ik bijna alleen Turn-based RPG's gespeeld en blijkbaar ben ik er heel slecht in het spelen ervan!
Speel jij graag spelletjes als ze moeilijker zijn? Of speel je liever iets meer ontspannends? Laat het me vooral weten 👍

Soms merk ik vooruitgang pas bij kleine dingen.

Niet op het moment zelf, maar ineens, achteraf. Dan doe ik iets gewoons en denk ik: wacht, dit vond ik vroeger moeilijker.

Misschien is de situatie niet veranderd. Misschien ben ik veranderd.

Iets waar ik eerst veel over nadacht, voelt nu iets normaler. Iets wat vroeger spannend was, kost nu minder energie. Niet omdat het perfect gaat, maar omdat ik er al vaker doorheen ben gegaan.

Ik vind dat een fijne vorm van vooruitgang.

Geen groot moment, geen applaus, geen dramatische muziek op de achtergrond.

Gewoon een klein verschil dat je ineens opmerkt.

Alsof je hoofd zegt: kijk, dit kunnen we nu een beetje beter.

En misschien is dat genoeg.

Soms groei je niet met grote stappen, maar met dingen die langzaam minder moeilijk worden.

Tot morgen!

Toen ik jong was, keek ik naar heel veel horrorfilms. Ik herinner me nog dat ik ongeveer 4/5 jaar oud was toen ik voor het eerst naar de film Jaws keek. Daarna speelde ik het elke nacht af toen ik sliep. Tegenwoordig kijk ik niet zo vaak naar horrorfilms, maar sommige mensen die ik ken kijken er wel veel naar. Ze vinden de meeste horrorfilms ook niet eng... maar horror spelletjes wel.

Een vriend van mijn broer heeft meerdere keren geprobeerd om Outlast te spelen. Volgens mij is hij het in het eerste spelletje ver gegaan, maar dat duurde veel dagen(weken) voordat hij echt kon beginnen. Hij had al de tweede geprobeerd te spelen en hij vroeg mij hoe ik dat had gedaan. Na het spelen van de eerste probeerde hij de tweede opnieuw te spelen, en zodra hij iets engs hoorde, sluitte hij het spelletje en heeft het volgens mij nooit weer geopend.

Een paar weken geleden vertelde een vriend me hoe hij naar de film Obession had gekeken. Hij zei dat het de eerste keer was dat hij 'bang' voor een horrorfilm werd. Grote kans dat hij meer geschokt was. Hij is ook opgegroeid met horrorfilms, dus hij wordt niet vaak bang... tenzij hij horror spelletjes speelt! En dit bevat ook horrormaps van Garry's Mod. Hij en zijn zusje hadden geprobeerd om door een paar maps te spelen en het was ze niet gelukt. Hij belde me ooit toen hij door een map aan het spelen was en ik moest een beetje lachen want toen ik opnam, was hij in het spelletje aan het rennen van iets dat mogelijk niet bestond.

Soms heb je een gesprek dat niet meteen verdwijnt.

Op het moment zelf lijkt het misschien gewoon. Je praat, je luistert, je zegt iets terug. Er gebeurt niets groots en niemand zegt een zin die klinkt alsof hij in een boek hoort.

Maar later denk je er toch nog aan.

Misschien was het de toon. Misschien was het een kleine opmerking. Misschien was het gewoon fijn dat iemand even echt luisterde.

Ik vind dat soort gesprekken bijzonder.

Niet omdat ze spectaculair zijn, maar omdat ze ergens blijven hangen. Alsof ze nog een beetje warmte achterlaten nadat ze voorbij zijn.

Soms merk je pas later dat een gesprek je goed heeft gedaan.

Dan loop je naar huis, of zit je op de bank, en denk je ineens: ja, dat had ik nodig.

Niet elk belangrijk moment voelt meteen belangrijk.

Soms begrijp je het pas daarna.

Oké, dit is misschien een stomme vraag. Maar ik had daar toch nooit echt over gedacht en ik wil nu weten.

Het is UTC – dus nu twee uur eerder dan in Parijs. Als ik dit schrijf, is het dus 18:32.