Γράφω σε ελληνικά Ελλάδος και όχι σε ελληνοκυπριακά ούτως ώστε να μπορεί κάποιος που δεν μιλά ελληνικά να το μεταφράσει πιο εύκολα. Το συγκεκριμένο ποστ δεν έχει πολιτικό ή άλλο σκοπό. Απλά θέλω να μοιραστώ αυτά που μου είπε η γιαγιά μου σήμερα, πράγματα που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω και ειδικά μια φράση την οποία θα αναφέρω πιο κάτω.
Ο παππούς μου ήταν αστυνομικός. Η γιαγιά μου η συγκεκριμένη να αναφέρω ότι δεν προέρχεται από κατεχόμενες περιοχές. Η μια πλευρά της οικογένειας μου προέρχεται από την Κερύνεια και η άλλη (που είναι η γιαγιά αυτή που αναφέρω σε αυτό το ποστ) προέρχεται από ένα χωριό της επαρχίας Λεμεσού και μετέπειτα μετακόμισαν Λευκωσία (στο ελεύθερο κομμάτι).
Δεν θυμάμαι πως το έφερε η κουβέντα, μιλούσαμε για τον παππού μου τον μακαρισμένο που ήταν αστυνομικός και καταλήξαμε να μιλάμε για το πραξικόπημα. Μου ανέφερε διάφορα αλλά η συγκεκριμένη ιστορία με συγκλόνισε. Μου είπε πως οι πραξικοπηματίες μάζευαν αστυνομικούς (μαζί και τον παππού μου) και άλλο κόσμο με παρόμοιες θέσεις, και τους μάζευαν σε συγκεκριμένους τόπους (στην εν λόγω περίπτωση από ό,τι μου είπε σε ένα χωράφι δίπλα από μια..... εκκλησία), τους έβαζαν κάτω στο πάτωμα και τους χτυπούσαν αλύπητα. Μετά τους κατακρεουργούσαν ή/και έκαιγαν τα σπίτια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η γιαγιά μου είπε πως οι πραξικοπηματίες έκαψαν το σπίτι τους και μετά μετέφεραν τον παππού μου στο εν λόγω χωράφι μαζί με άλλους αστυνομικούς (και άλλους με παρόμοια αξιώματα) που θεωρούσαν πως ήταν Μακαριακοί. Μαζί τους έπαιρναν και τις οικογένειες (τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους) τους οποίους διαχώριζαν και έβαζαν στη γωνιά ενώ τους άντρες τους είχαν κάτω στο πάτωμα σε γραμμή και τους έδερναν με απίστευτη μανία ένα-ένα για να "παραδειγματιστούν". Σε πολλές περιπτώσεις προφανώς τους σκότωναν είτε ως απότερο σκοπό είτε "καταλάθος" από το πολύ ξύλο. Η γιαγιά μου είπε πως όταν ξεκίνησαν με τον πρώτο αστυνομικό, έδειραν τόσο πολύ τον άνθρωπο που άρχισε να κάνει εμετό μανιωδώς, μπροστά στη γυναίκα και τα τρία μωρά του. Η γιαγιά μου και μια άλλη γειτόνισσα επεναίβηκαν και του είπαν "ίντα τον δέρνεις μπροστά που τα κουπελλούθκια; πάρτον αλλού να μεν θωρούν εν τα θωρείς που σπαράζουν που το κλάμα;" /
"γιατί τον χτυπάς μπροστά στα μωρά του; Πάρε τον αλλού να μη βλέπουν τα μωρά τουλάχιστον, δε βλέπεις πως σπαράζουν από το κλάμα;". Εν τέλει ο εν λόγω πραξικοπηματίας τον μετέφερε αλλού όπου φυσικά συνέχισε να τον δέρνει αλύπητα. Η γιαγιά μου δεν θυμάται αν εν τέλει έζησε ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Μετά η γιαγιά μου είπε σε ένα άλλο πραξικοπηματία πως ο παππούς μου δεν ήταν Μακαριακός και εν τέλει γλύτωσε το ξύλο, τον άφησαν να φύγει (κλωτσώντας τον και βγάζοντας τον από την γραμμή). Ακολούθησαν το παράδειγμα της γιαγιάς μου και άλλες γυναίκες λέγοντας πως ο σύζυγος τους δεν ήταν Μακαριακός και ορισμένοι αστυνομικοί φάνηκαν τυχεροί και άλλοι όχι. Μερικοί έφαγαν το ξύλο της ζωής τους, άλλοι πέθαναν από το ξύλο, άλλοι λίγοι γλύτωσαν. Τα σπίτια τους πάντως τους τα κατάστρεψαν όλους (ή τα έκαψαν).
Τώρα, το τι μου έμεινε στον νου, και να σημειώσω πως η γιαγιά μου δεν είναι ούτε πολιτικοποιημένη, αρκετά αμόρφωτη γυναίκα γενικά, ποτέ δεν ψήφισε, γενικά δεν ασχολείται καθόλου με πολιτική/κόμματα. Η γιαγιά μου αφού μου αφηγήθηκε την εν λόγω ιστορία μου είπε: "Γιε μου, εννα σου πω έναν πράμα. Αν δεν έρκουνταν οι Τούρτζιοι λλίες μέρες μετά τούτοι οι δαίμονες εν θα αφήναν έναν που λλόου μας ζωντανόν, έναν". Σε κοινά ελληνικά σε περίπτωση που ο μεταφραστής το μεταφράσει λάθος: "Γιε μου, θα σου πω ένα πράγμα. Αν δεν έρχονταν οι Τούρκοι λίγες μέρες αργότερα όλοι αυτοί οι δαίμονες δεν θα αφήναν ούτε ένα από εμάς ζωντανό, ούτε ένα".
Να ξεκαθαρίσω πως η γιαγιά μου δεν βλέπει τους Τούρκους ως σωτήρες μας εννοείται, εννοούσε απλώς πως αν δεν τύχαινε να ερχόντουσαν, οι πραξικοπηματίες θα τους σκότωναν όλους τους δικούς μας τους οποίους θεωρούσαν Μακαριακούς. Λέω "θεωρούσαν" γιατί πολλοί από αυτούς που έδειρναν και σκότωναν, σύμφωνα με αυτά που μου είπε η γιαγια, δεν ήταν καν Μακαριακοί. Στο τέλος η γιαγιά μου είπε - "τούτοι ούλλοι οι θκιαόλοι εν τούτοι που εν μες το ΔΗΣΥ σήμερα" / "αυτοί όλοι οι δαίμονες είναι αυτοί που σήμερα βρίσκονται στον ΔΗΣΥ".
Συγκλονίστηκα απίστευτα με αυτή την ιστορία. Ειδικά με την κουβέντα που μου είπε για τους Τούρκους. Πως αν δεν τύχαινε και ερχόντουσαν θα είχαν σκοτώσει οι πραξικοπηματίες πολλούς παραπάνω δικούς μας μόνο και μόνο γιατί θεωρούσαν πολλές φορές λανθασμένα πως τα θύματα τους ήταν Μακαριακοί. Μου ανέφερε πως τα παιδιά της (μεταξύ τους και η μητέρα μου) ξυπνούσαν τις νύχτες λόγω εφιαλτών και φώναζαν στον ύπνο τους πως θα πεθάνουν και θα τους σκοτώσουν". Διαφορετικό να ακούς αυτές τις ιστορίες από ξένους και ανθρώπους που δεν γνωρίζεις και διαφορετικό να τις ακούς από την οικογένεια σου, από ανθρώπους που μοιράζεσαι το ίδιο αίμα. Μετά ρώτησα τη μητέρα μου και επίσης μου επιβεβαίωσε όλα τα προαναφερθέντα.
Έπαθα μεγάλο σοκ με αυτά που άκουσα. Και κατά κάποιο τρόπο άρχισα να με ψιλοκατηγορώ και να νιώθω τύψεις που σε μερικές περιπτώσεις υποστήριζα το εν λόγω κόμμα. Ποτέ ξανά. Χωρίς να σημαίνει φυσικά πως θα κάνω στροφή 360 μοιρών και θα ξεκινήσω να υποστηρίζω το κόμμα που τείνει να έχει τις ακριβώς αντίθετες απόψεις μαζί τους, γιατί με το εν λόγω κόμμα διαφωνώ σε αρκετά σημεία.
Ήθελα να μοιραστώ αυτή την ιστορία μαζί σας γιατί κατά κάποιο τρόπο νιώθω πως το βγάζω από μεσα μου, δεν αποσκοπώ σε κάτι άλλο.
