Tag-prutas dito samin sa Mindoro at uso ang pakyawan ng mga lupain. Tas biglang nangailangan ang Ninong ko para makapamakyaw ng Rambutanan dahil pwede nang pitasin kaagad.

So nanghiram sakin ng pera with 3% monthly interest. Di naman ako nagdalawang isip dahil lagay ang loob ko sa kanya.

Within 2months, sinoli rin kagad sakin.

Pagkatapos ng highschool graduation, nag drift apart na karamihan sa amin, tapos yung iba never ko na talaga nakausap ever since.

Ngayon nasa ibang bansa na ako, pero kinailangan kong umuwi ng 1week sa Pinas para mag asikaso ng documents tapos balik na din agad.

Tapos one day napaisip ako kung kamusta na yung iba kong mga former classmates. Wala naman kaming bad blood, talagang nag iba iba na kami ng priority sa buhay. In addition, medyo introverted at madaling mailang, yung fear na baka hindi ka rereplyan sa chat or tingin sayo weirdo na bigla biglang nagmemessage out of the blue + Matagal na din akong nagdelete ng social media kaya zero contact talaga.

Pero 1-3days before ang flight pa-Pinas, sabi ko sa sarili ko "bahala na". Gumawa ako ng fb account at sinearch ko isa-isa mga pangalan nila para makipag schedule ng meetup sa last 2days ko sa Pinas. At first ang sabi ko lang 1-to-1 meetup, then once nag confirm silang pupunta, 1-2days before actual meetup saka ko sinend ng list ng lahat ng pupunta sa meetup.

Nagbook ako ng AirBnb for two days at dun kami lahat nag catch-up sa buhay buhay. Nakakatuwa lang na kahit 1decade na nakakalipas, ganoon parin ang dynamics namin as if mga highschool classmates parin. Nalaman ko rin noong meetup na ganoon din ang nafefeel nila, curious din sila kung ang status namin sa buhay pero naaawkward lang mag reach out talaga.

Kaya before ako bumalik sa ibang bansa, hiningan ko sila ng written message as souvenir [last two pics] and kanilang mga IG accounts para dun kami makapag update ng mga nangyayari sa buhay. Just being grateful na kahit papaano, sumakses sa life na nakapagsama sama kami even for a short time.

Not a huge fan of horror movies, but this movie was something else. It wasn't scary, it's unsettling. Yung tipong even after the movie, it leaves some anxiety. As a fan of Black Mirror, this is definitely within my wheelhouse.

The cast and the cinematography was so great. It really captured the feeling of having someone being obsessed with you. As someone na naka experience ng medyo obsessive na partner before, this gave me some flashback that really should've been a long forgotten memory.

I wish I gave this a shot nung nasa sinehan pa sya, I would love to see people's reaction. Anyway, really great movie. Maybe not for someone who has trauma on abuse or anxiety. Wala lang talaga akong mapang kwentohan so share ko nalang dito, hahaha. Feel free to drop other recommendations for unsettling movies like this or similar to some black mirror episodes.

First time ko maka-encounter ng ganito. Sabi ng friend ko common na daw.

Bukas naman yung fan pero sobrang init pa rin and halos hindi maramdaman yung hangin.